Reiki Routine to help with Acid Reflux

 Reiki Routine to help with Acid Reflux

Do not do it right after a meal. Wait for at least an hour.

1. Take 3 deep breaths.

2. Intention (silently):

“Calm my body, soften my digestion, restore balance.”

3. Go in this order, 2 minutes each. Affirmation: “My digestion is calm, steady, and balanced.”

- Heart Chakra

- Solar Plexus

- Sacral Chakra

- Throat Chakra

4. Grounding Routine

माझा संगीत नाटक प्रवास: नांदी

 माझा संगीत नाटक प्रवास: नांदी 

सर्व नाट्य रसिकांना विनम्र अभिवादन करून, सहर्ष सादर करत आहे - 

संगीत नाटक (आणि नाट्य संगीत) ही माझ्या मर्मबंधातली ठेव आहे. कळायला लागल्या पासून (कदाचित त्याही आधीपासून) मी नाट्यसंगीत ऐकत आलो आहे, आणि संगीत नाटके पाहत आलो आहे. आमच्या घरी आई वडिलांना या दोन्ही गोष्टींची अतोनात आवड होती. रेडिओ वर रोज नाट्य संगीताचे कार्यक्रम (नाट्य पराग वगैरे) ऐकले जायचे. आणि संगीत नाटक? 

कल्पना करा, नाट्यगृहातले दिवे मंद होत चालले आहेत. तबला आणि ऑर्गन दोन्हींचा ताळमेळ जमलेला आहे. मखमली पडदा हळूहळू बाजूला सरकत आहे. अशावेळी ऑर्गनच्या भरदार आवाजात रसिकांच्या कानी पडणारा तो नांदीचा स्वर - आपली तर शरण चिठ्ठी लिहून गेलेली आहे इथे. माझ्या प्रस्तावित नाट्य प्रवासाची ही नांदीच आहे असे समजू.

ठाण्यात त्यावेळी बंदिस्त नाट्यगृह नव्हते. नाट्यप्रयोग बहुतेक वेळा मो ह विद्यालय किंवा न्यू इंग्लिश स्कुलच्या खुल्या रंगमंचावर होत असत, अर्थात पावसाळा सोडून. पण त्याची कसर भरून काढायला की काय, आम्ही दादरला शिवाजी मंदिरला जाऊन अनेक नाटके पाहिलेली आहेत (क्वचित पुण्याला बाल गंधर्व), आणि शेवटची गाडी देखील चुकवलेली आहे. अनुभवलेल्या नाट्यानंदाची उजळणी अनेक वेळा दादरच्या निर्मनुष्य प्लॅटफॉर्मवर झालेली आहे.

माझ्या आठवणीप्रमाणे मी पाहिलेली पहिली संगीत नाटके - अनुक्रमे - मृच्छकटिक, मंदार माला, सौभद्र आणि संशय कल्लोळ. यापैकी पहिली दोन शिवाजी मंदिरला, आणि नंतरची दोन ठाण्याला मो ह विद्यालयात. आणि योगायोग असा की, या चारही नाटकांत, प्रमुख भूमिकेत संगीत भूषण राम मराठे हेच होते, आणि वर्गांवर पंडित गोविंदराव पटवर्धन. मला वाटायचे की, बहुधा गोविंदराव हे एकमेव ऑर्गन वादक असावेत. अर्थात, तो समज नंतर दूर झाला. तुळशीदास बोरकर, विष्णुपंत वष्ट, चंद्रचूड असे अनेक मोठे ऑर्गन वादक मी नंतरच्या काळात पाहिले (खरे तर ऐकले). 

राम मराठे हे ठाण्याचे रहिवासी, आणि माझ्या वडिलांचे परिचित. त्यामुळे त्यांचा उल्लेख नेहमी रामभाऊ मराठे असाच मी ऐकत आलो. तसे तर, रामभाऊ, वसंतराव, छोटा गंधर्व ही मंडळी मला कधी परकी वाटलीच नाहीत. 

तर, संगीत मृच्छकटिक.  माझ्या आठवणीप्रमाणे, त्यात मीनाक्षी बाई (यमुनाजळी खेळू फेम), मास्टर दत्ताराम अशी खाशी मंडळी होती. त्यावेळी मला, त्या नाटकाचे कथानक, रामभाऊ म्हणजे कोण, त्यांची गायकी- याबद्दल काहीही माहित नव्हते. तेवढे माझे वयदेखील नव्हते. पण, त्या धीरोदात्त चारुदत्ताच्या भूमिकेत रामभाऊंनी एन्ट्री घेतली मात्र, आणि - सार्थची ते वदती, सौख्य मानुनी बहू, तेचि पुरुष दैवाचे, रजनीनाथ हा - अशा एकाहून एक गाण्यांची उधळण झाली. मी थक्क होऊन ऐकत राहिलो.आजवर रेडिओवर ऐकलेली गाणी प्रत्यक्ष रंगमंचावर इतकी सुरेख कशी काय वाटतात? याचा विचार करता करता, नाटक संपले सुद्धा. आता फार काही आठवत नाही, पण लक्षात राहिलेल्या दोन गोष्टी - एक म्हणजे, चारुदत्त आणि वसंतसेनेला त्रास देणारा तो खलनायक शकार, आणि, ज्याने कधी लता वेलींवरची फुले देखील खुडून काढली नाहीत तो स्त्रीचा वध कसा काय करेल? अशी अवस्था झालेला, वधस्तंभाकडे चाललेला वसंतसेना घातकी चारुदत्त. 

त्यानंतर कधी हे नाटक परत बघण्याचा प्रसंग आलाच नाही. त्याचे फारसे प्रयोगही झाले नाहीत. पण, रंगमंचावर पाहिलेला पहिला वहिला नाट्यप्रयोग म्हणून तो सदैव स्मरणात राहील एवढे नक्की.

धन्यवाद.

शापादपि शरादपि

महिष्मती नगरीमध्ये महाराज कार्तवीर्य आपल्या अश्वशालेत नव्याने भरती झालेल्या अश्वांची पहाणी करत होते. त्यांची नजर दुरून येणाऱ्या अश्वस्वारावर पडली. कोण असेल बरं हा? अनर्त नगरीत पाठवलेला दूत दिसतो. तो दूत अश्वावरुन अनारुढ झाला आणि महाराजांसमोर प्रणाम करून म्हणाला, महाराजांचा विजय असो. अनर्त नगरीतून वार्ता घेऊन आलो आहे. कथन करण्याची आज्ञा असावी. 

कार्तवीर्य जरासे हसून म्हणाले, "सांग, काय म्हणत आहेत आपले मित्र भार्गव?"

"महाराज, ते आपले मित्र... "

"आहेत की नाहीत ते नक्की नाही असेच ना?"

"होय महाराज. आपल्यावर कुरघोडी करण्याची एकही संधी ते सोडत नाहीत. गेल्या महिन्यात आपण केलेला प्रस्ताव देखील त्यांनी ... "

"फेटाळून लावला असेच ना? माहित आहे. पण तू गेला होतास त्याचे काय झाले?"

"काय होणार महाराज? त्यांनी काहीही ऐकून घेतले नाही. आणि आजकाल ते भार्गव कोणालाही घाबरत नाहीत."

"कारण?"

"महाराज, त्यांच्यातला तो परशुराम". 

"त्याचे काय?"

"महाराज, तो ब्राम्हण असून देखील शस्त्रविद्या जाणतो. पूर्ण पारंगत आहे. आणि तो इतर ब्राह्मणांना देखील शस्त्रविद्या शिकवत आहे. एकूणच हे भार्गव प्रबळ होत चालले आहेत. आणि यावेळी मी एकटाच गेलो होतो. फार काही बोलू पण शकलो नाही". 

"हं समजलो. आपले हैहय राज्य आणि हे भार्गव. यांच्यातला संघर्ष काही नवीन नाही. गेली कित्येक वर्षे आपण बघत आहोत. दोन्हीकडून संधी होण्याची शक्यता दिसत नाही. आता पुढल्या वेळेस जाशील तेव्हा आपले सशस्त्र सैनिक घेऊन जा. वेळप्रसंगी उपयोग होईल. "

"होय महाराज."

सुस्कारा सोडून कार्तवीर्य महाराज म्हणाले, "हा संघर्ष लवकर संपुष्टात येवो. निदान त्याला ब्राम्हण - क्षत्रिय संघर्ष असे स्वरूप तरी न येवो. " 

****

अनर्त देशातील आपल्या आश्रमात परशुराम आपल्या आवडत्या परशु ला धार काढत होते. तिथे आलेल्या आपल्या मित्राला, विष्णुवर्धनाला ते म्हणाले, "मित्रा, काल तो हैहय राज्यातला दूत येऊन गेला ना? मी इथे नव्हतो त्यावेळी. काय बोलणे झाले?"

"काय वेगळे असणार होते, मित्रा? नेहमीचेच. हे करू नका, ते करू नका. आपल्या प्रदेशात आपण काय करावे हे सांगणारे हे कोण?"

"अरे, क्षत्रिय हे राज्यकर्ते असल्यामुळे, ते असेच वागणार. आपण त्यांना किती सहन करायचे तो आपला प्रश्न आहे."

"पण, आपण तरी काय करू शकतो, राम?"

"काय म्हणजे? आपण ब्राम्हण आहोत, आणि शस्त्रसज्ज देखील. शापादपि शरादपि ... "

"म्हणजे संघर्ष करायचा. मग त्याला ब्राम्हण - क्षत्रिय संघर्षाचे स्वरूप यायला कितीसा वेळ लागणार?"

"विष्णू मित्रा, प्रत्येकाने आपला धर्म ओळखून वागावे हे निश्चितच आहे. पण कोणी अधर्माने वागत असेल, बळजोरी करत असेल, तर त्याला विरोध करणे हा देखील धर्मच आहे. अहिंसा तर मी मानतोच. पण आपल्या धर्माचे रक्षण करण्यासाठी हिंसा करावी लागली तरी ती देखील समर्थनीयच ठरेल, असे मी मानतो". 

विष्णूवर्धन काही बोलणार एवढ्यात दुरून एक कुमार धावत आला, आणि सांगू लागला, "गुरुजी, त्या हैहय राजाचे काही सशस्त्र सैनिक आमच्या मठात शिरले होते, आणि त्यांनी... "

त्याला थांबवून परशुराम म्हणाले, "नको सांगूस. मला समजले". विष्णुवर्धनाकडे वळून ते म्हणाले, "मित्रा, आपल्या शेजारी दोन्ही बाजूंना क्षत्रिय राज्ये आहेत. ते लोक क्षत्रिय असले तरी, हैहय राजासारखे दुष्ट नाहीत. त्यांच्याशी चांगले संबंध ठेवणे आवश्यक आहे. या हैहय राजाचे लक्षण काही ठीक दिसत नाही. संघर्ष झालाच तर आपण तसे पुरे पडणार नाही. इतर क्षत्रियांचे साहाय्य लागेल आपल्याला". 

*****

माहिष्मती नगरीत, मंत्री महिष्मान, कार्तवीर्य महाराजांच्या महालात महाराजांशी चर्चा करत होते. 

"महाराज, या भार्गवांशी कसे वागायचे ते समजत नाही. ते शस्त्रसज्ज तर आहेतच, आणि ते आता इतर क्षत्रिय राज्यांशी देखील संगनमत करत आहेत असे ऐकतो."

"इतर राजांची आपल्याला तितकीशी भिती बाळगायचे कारण नाही, मंत्री महोदय". आपण त्यांच्याशी सहज लढू शकू. पण या भार्गवांना एकदा जरब बसवणे आवश्यक आहे.".

"महाराज, त्यांच्या आश्रमात कामधेनू आहे. आपण जर तिचे हरण केले तर? फार लढाई, हत्या होणार नाही, आणि आपण मनात आणले तर.काहीही करू शकतो असा संदेश देखील त्या भार्गवांना दिला जाईल".

"ठीक आहे, मंत्री महोदय. आजच सैनिक पाठवून हे कार्य करा. फक्त त्या परशुरामापासून जरा सावध रहा".

"काळजी नसावी, महाराज. तो आश्रमात नसेल तेव्हाच..."

"ठीक आहे. विलंब नको".

*****

"राम, राम... " विष्णूवर्धनाच्या हाका ऐकून परशुराम भानावर आले. इतका वेळ ते सूर्यदेवतेचे ध्यान करत होते. 

"राम, घात झाला. हैहय राज्याचे सैनिक आपल्या आश्रमात शिरले होते. त्यांनी आपली कामधेनू पळवून नेली. आणि.... "

"आणि काय, विष्णू?" क्रोधाविष्ट होऊन परशुराम म्हणाले.

"आश्रम वासियांनी जेव्हा विरोध केला, तेव्हा त्या सर्वांची हत्या... "... विष्णूला पुढे बोलवेना.

परशुरामांच्या क्रोधाला पारावार राहिला नाही. 

"चल विष्णू, आपल्या मित्र राजांना संदेश पाठवायचा आहे. त्यांचे आपले भार्गव सैन्य गोळा करून माहिष्मती वर युध्द करायचा माझा मानस आहे".

"पण राम, एकदम युद्ध? आपले काही लोक....".

"त्या नीच हैहय लोकांनी निरपराध ब्राह्मणांची हत्या करून अधर्म केला आहे. त्यांना शासन झालेच पाहिजे. हैहय वंश आणि त्यांना सहाय्य करणाऱ्या एकही क्षत्रिय राजाच्या वंशातला एकही सबल क्षत्रिय पुरुष जिवंत राहता काम नये. हा अधर्म, ही हत्या ... ही एक अनिष्ट प्रवृत्ती आहे. तिचा समूळ नाश व्हायला हवा".

*******

हैहय - भार्गव यांच्यातले प्रदीर्घ युद्ध थांबले होते. हैहय आणि त्यांना सहाय्य करणारे लहान मोठे असे एकूण एकवीस क्षत्रिय राजे नामशेष झाले होते. परशुरामांच्या क्रोधाग्नीमध्ये एकवीस आहुती पडल्या होत्या. 

परशुराम आणि त्यांचा परममित्र विष्णुवर्धन, महेंद्र पर्वताकडे वाटचाल करत होते. 

"राम, एवढे मोठे युद्ध लढलास. एवढा नरसंहार झाला. त्याबद्दल आता तुझ्या काय भावना आहेत?"

"मित्रा, माझा क्रोध आता शांत झालेला आहे. माझे मन आता वैराग्याकडे झुकले आहे. म्हणूनच मी आता तपश्चर्या करावी या हेतूने महेंद्र पर्वताचा मार्ग धरला आहे".

"एकवीस राज्यकर्ते नामशेष झाले आहेत. त्या राज्यांना आता कोणी कर्ता राहिला नाही."

"मित्रा,  कोणत्याही अधर्माने वागणाऱ्या, आणि त्याला सहाय्य करणाऱ्या क्षत्रियाचा नाश करणे हाच धर्म आहे. ते राजे आपल्या कर्माने मेले".

"आणि त्यांची राज्ये... ".

"मला राज्य किंवा भूमी संपादन करण्याची लालसा कधीच नव्हती. जी भूमी जिंकली ती आता मी कश्यप मुनींना दान केली आहे. त्याचे पुढे काय करायचे ते मुनिवर्य ठरवतील."

"पण राज्यकर्ते... "

"जे क्षत्रिय मारले गेले त्यांचे वंशज पुढे राज्य करतील".

"आपल्या काही हितशत्रूंनी असा प्रचार सुरू केला आहे, की परशुरामांनी संपूर्ण पृथ्वी नि:क्षत्रिय केली आहे".

"हे अर्थातच असत्य आहे. एक तर असे करणे हे अयोग्य ठरेल. सगळेच क्षत्रिय राजे काही दुष्ट किंवा अन्यायी नाहीत. जे तसे होते त्यांना मी शासन केले. निरपराध लोकांना मारण्या इतका अविवेकी नाही मी".

"पण राम, पुढल्या सगळ्या पिढ्या असेच म्हणतील ना?"

"मला नाही तसे वाटत. ज्यांना थोडी फार बुद्धि आणि विवेक आहे, ते नक्कीच यावर विश्वास ठेवणार नाहीत. एकदा पृथ्वी नि:क्षत्रिय झाल्यावर देखील अजूनही क्षत्रिय राजे आहेतच की. याचा अर्थ, तो प्रचार मुळातच चुकीचा आहे. 

असो. माझी आता महेंद्र गिरीकडे प्रस्थान करण्याची वेळ झाली आहे. 

निघतो".

"शुभास्ते पंथान: संतु " विष्णुवर्धन हात जोडून म्हणाला.

परशुराम महेंद्र गिरीकडे जाऊ लागले.

आकाशकंदील

तो आणि ती. सांजवेळ झालेली. समोर अथांग सागर... आणि अर्थातच आजूबाजूला चाललेली कलकल. दोघांमध्ये चाललेला मूक संवाद. 

थोड्या वेळाने तो शांततेचा भंग करतो. 

"किती दिवस अजून?"

"फार नाही, दोन चार दिवस फार तर. एवढी दिवाळी संपू दे रे". 

"काय संबंध? पळूनच जायचे तर त्याकरता मुहूर्त कशाला?"

"अरे, दिवाळीची वर्दळ..."

"तुझ्या घरी तर कोणीच नसते ना ग. तू तर एकटीच राहतेस ना तुझ्या फ्लॅटमध्ये". 

"भाड्याचा आहे रे तो फ्लॅट.... . पण तुझ्या घरी तर इतके लोक..."

"मी काही तरी कारण काढून बाहेर पडू शकतो. पुरुष आहे मी. मला कोणी झापणार नाही". 

"असू दे हां. लगेच टोमणा नको". 

तो हसला. 

"आणि येताना काय आणशील? सामान सुमान तर नाही आणता येणार तुला". 

"नेसत्या वस्त्रांनिशी येतो. मी आलो की आपण टॅक्सी करून स्टेशनवर.."

"शू . हळू बोल."

"का? समुद्राला कान असतात का?"

"पण आज नक्की ना?"

"हो नक्की. पण तुझा फ्लॅट सापडणे कठीण. तुमची कॉलनी खूप मोठी आहे, आणि सगळ्या इमारती एकसारख्या. त्यावरचे नंबर्स पण नीट दिसत नाहीत."

"माझ्या बाल्कनीत मी तो आकाश कंदील लावून ठेवला आहे - जो तू श्रीलंकेतून माझ्याकरता आणला होतास, अगदी यूनिक आहे त्याचे डिझाईन". 

"ठीक आहे. रात्री दहा नंतर येतो".

*****

रात्री साडे अकरा चा सुमार. खरेतर उशीरच झाला होता. तो झपाझप तिच्या कॉलनीकडे चालत होता. कॉलनीत तसा अंधारच होता. कॉलनी नवी असल्याने आत फारसे दिवे देखील लागले नव्हते. क्वचित एखाद्या फ्लॅटमधील ट्यूबलाईट  चमकून जात होता. दूर कुठेतरी कुत्रे भुंकत होते. मध्येच एखादा दारुडा बरळत जात होता. 'एकदा दारू प्याल्यावर सगळे सारखेच वागतात - सुटाबुटातले काय, आणि चिंध्या नेसलेले काय' तो विचार करत होता. खरेतर, तो असले फालतू विचार करून आपली भीती बाजूला सरायचा प्रयत्न करत होता. निर्मनुष्य रस्ता. अंधार गुडुप्प. कोणी आपला पाठलाग तर करत नसेल ना? खिशात, रेल्वेच्या तिकिटांपुरते पैसे होते. पण, पण एखादा चोर आला समोर, तर त्याला काय माहित हे? तो धरेलच आपल्याला. त्याला घाम फुटला. 

किती वेळ तो चालत होता कोण जाणे. तिच्या घरी तो एकदाच आला होता, तो सुद्धा दिवसा. रात्रीच्या वेळी तिचा फ्लॅट असलेली इमारत कशी काय सापडणार? आकाश कंदिलाची खूण होती म्हणा. त्याची नजर पहिल्या मजल्यावरच्या आकाश कंदिलांकडे भिरभिरत होती. 

अखेर त्याला तो आकाश कंदील दिसला. तोच तो, श्रीलंकेतून आणलेला. खरे तर श्रीलंका ही आकाशकंदिलांसाठी कधीच प्रसिद्ध नव्हती. पण त्याला तिथे दिसलेला हा कंदील आवडला होता. वेगळे डिझाईन म्हणून. त्याच्या हृदयाने हुश्श केले. सापडली. आय मीन, सापडला तिचा फ्लॅट. त्याने हलकेच समोरचे लोखंडी फाटक उघडले. त्याचा बारीक करकर आवाज झाला. तेवढ्या आवाजाने देखील तो दचकला. पुढे जाऊन तो विचार करू लागला. लिफ्टने जाऊ? नको. आवाज होईल. त्यापेक्षा चालत चढतो. एकच मजला तर आहे. पण मग पावलांचा आवाज झाला तर? त्यात काय? मांजराच्या पावलाने चढतो. पुन्हा फालतू विचार. शेवटी तो तसाच चालत वर चढला. 

जिन्यातून गेल्यावर डावीकडचा पहिलाच फ्लॅट. त्याच्या लक्षात होतं. तो डावीकडे वळला. फ्लॅटचे दार उघडेच होते. स्मार्ट मुलगी. बेलचा आवाज होईल म्हणून तिने दार उघडेच ठेवले होते. तो दार लोटून आत शिरला आणि लगोलग दार बंद करू लागला. त्याच्या लक्षात आले, आत पूर्ण अंधार होता. दार बंद करून तो अंधारात चाचपडत दिव्याचे बटन शोधू लागला. एवढ्यात त्याला एका हाताचा स्पर्श जाणवला. त्यानेही तो हात पटकन धरला. एवढ्या धावपळीनंतर, जीवाच्या उलघाली नंतर त्या परिचित हाताच्या स्पर्शाने त्याला केवढा तरी दिलासा मिळाला होता. 

अरेच्या. तिचा हात एवढा केसाळ? आणि हाताची पकड एवढी मजबूत? 

"काय? पळून जाणार होतास ना?" एक पुरुषी आवाज. त्याला त्याच्या एका प्रश्नाचे उत्तर मिळाले. आणि अनेक प्रश्न देखील निर्माण झाले. 

"कोण? कोण आहेस तू?"

"ते महत्वाचे नाही. ती मुलगी मला आवडलेली. मी फिल्डिंग पण लावली होती. एरवी दिसायला, बोलायला तसा डिसेंट माणूस आहे मी. तिला सहज पटवू शकलो असतो. पण तू मध्ये टपकलास. तेव्हा आता तुला माझ्या मार्गातून बाजूला करणे भाग आहे, ते सुद्धा, तुम्ही पळून जायच्या आधी". 

हळू हळू त्याच्या लक्षात येऊ लागले होते. 

"पण आम्ही आज पळून जाणार होतो ते... "

"मला कसे समजले? सोपं आहे. समुद्राला कान नसतात, पण किनाऱ्यावर बसलेल्या माणसांनां तर असतात ना? मी म्हणालो तसे, मी सतत फिल्डिंग लावून होतो. तुमच्या बाजूलाच बसलो होतो". 

"पण मग तू तिच्या फ्लॅट मध्ये काय करतोयस? की तू तिचाही निकाल..."

"मूर्खा, तिला हासील करायची आहे मला. तिच्या केसालाही धक्का लावणार नाही मी". 

"पण हा फ्लॅट?"

"माझा आहे. ती अजून पुढच्या इमारतीत राहते"

"पण मग हा आकाश कंदील?"

"श्रीलंकेत काय आजपर्यंत तू एकटाच गेला आहेस का रे, फुल्या फुल्या? मी नाही जाऊ शकत श्रीलंकेला ?"

.. 

त्याच्या तोंडातून फक्त एक अस्फुट किंकाळी बाहेर पडली. 

Reiki Routine to get rid of unwanted thoughts from mind

 This routine can be done with or without use of symbols. Focus and intentions are more important.

1. Sit in a comfortable position.

2. Say a brief prayer to Reiki energy.

3. Set the intention: I invite Reiki to cleanse and quiet my mind. I release all thoughts that do not serve my peace and well-being.”.

4. Follow this pattern of Chakras. Spend 2 minutes on each Chakra.

5. Assertion: I release all thoughts that do not serve my peace and well-being.”.

            Third Eye
            Heart
            Solar Plexus
       6.    Do the grounding routine, by placing hands on thighs or knees, without                     energizing it, with a simple intention: I am grounded, safe, and energy is                     integrated within me.
        7. Close out by saying thanks to Reiki.

Above routine can be used to let go past anger and pain.

Only difference is:

Set the intention: I invite Reiki to release my past anger and pain, and cleanse my mind of those thoughts.

Assertion for each chakra: I release my past anger and pain. I am free from those negative emotions.

 Simplified Daily Reiki Practice.

This routing avoids repeating affirmations, and keeps everything simple. 

Given here is an example of bottom to top sequence. Reverse is also possible.

1. Sit in a comfortable position.

2. Say a brief prayer to Reiki energy.

3. Set the intention: I invite Reiki to flow for my highest good. May this session bring balance, healing and clarity.

4. Draw cho ku rei symbol in the air, by hands.

5. Chant cho ku rei three times.

6. Draw Sie he ki symbol in the air, by hands.

7. Chant Sie he ki  three times.

8. Symbols may be drawn on hands, instead.

9. Follow this pattern of Chakras and corresponding affirmations.

Root (base of spine / lower body): “I am safe and grounded.”

Sacral (below navel): “I allow joy and creativity to flow.”

Solar Plexus (stomach area): “I am confident and strong.”

Heart (center of chest): “I am love and compassion.”

Throat: “I express myself freely.”

Third Eye (between eyebrows): “I trust my inner wisdom.”

Crown (top of head): “I am connected to universal energy.”

10. Draw cho ku rei symbol in the air, by hands (Also, chant 3 time), to seal the session.

11. Do the grounding routine, by placing hands on thighs or knees, without energizing it, with a simple intention: I am grounded, safe, and energy is integrated within me.

12. Close out by saying thanks to Reiki.

Focused Reiki practice for Health issues

 

For ailments and related Chakra Imbalances, refer to my blog post 

https://naren-general.blogspot.com/2025/08/more-on-chakras-and-ailments.html

1.  Determine which Chakras need to be balanced, based on the above blog.
2.  Sit in a comfortable position.
3. Say a brief prayer to Reiki energy.
4. Set the intention: I invite Reiki to flow for my highest good and support my health in <my health issues>.
5. Draw cho ku rei symbol in the air, by hands.
6. Chant cho ku rei three times.
7. Draw Sie he ki symbol in the air, by hands.
8. Chant Sie he ki  three times.
9. Place hands on the first desired Chakra.
10. Say affirmation. Sample: Let this chakra be open, balanced and in harmony and support the health of <the ailing area or issue>. OR Reiki is flowing now and supporting my <ailment> health.
11. Do this for 2-3 minutes.
12. Repeat steps 9 thru 11 for all desired chakras.
13. Draw cho ku rei symbol in the air, by hands (Also, chant 3 time), to seal the session.
14. Do the grounding routine, by placing hands on thighs or knees, without energizing it, with a simple intention: I am grounded, safe, and energy is integrated within me.
15. Close out by saying thanks to Reiki.

Similar routine can be followed to ease pain in the body. Following example is designed to ease pain in lower back. Same routine can be used to ease pain in other body parts (shoulder, foot etc). Multiple body parts can be combined in one single routine.

1.  Sit in a comfortable position.
2. Say a brief prayer to Reiki energy.
3. Set the intention: I invite Reiki to flow for my highest good, especially to treat and ease pain in my lower back.
4. Draw cho ku rei symbol in the air, by hands.
5. Chant cho ku rei three times.
6. Draw Sie he ki symbol in the air, by hands.
7. Chant Sie he ki  three times.
8. Place one hand on lower back side, and other hand in the front side of the abdomen, so as to sandwich the area.
9. Say affirmation. Sample: Reiki is flowing now and healing my lower back.
10. Do this for 3-5 minutes.
11. Additionally, balance the Solar plexus and root chakras: 2 minutes each.
12. Draw cho ku rei symbol in the air, by hands (Also, chant 3 time), to seal the session.
13. Do the grounding routine, by placing hands on thighs or knees, without energizing it, with a simple intention: I am grounded, safe, and energy is integrated within me.
14. Close out by saying thanks to Reiki.